Manje poznat od Porta i Lisabona, ovaj gad i njegova istorija, usko su povezani sa morem i brodogradnjom. Zbog toga ne čudi, da se ovde ritam života stopio sa smenama plima i oseka, zvukom galebova i vetrom koji sa okeana nosi miris soli i algi.
Njegovi brodovi i mornari nekada su otkrivali udaljene svetove
Istorija Vijane do Kastelo je vekovima unazad bila povezana sa morem. Iz njegovih luka isplovljavali ribari, trgovci i moreplovci, ostavljajući za sobom porodice, ali i priče koje su se prenosile generacijama.
Pomorska tradicija i danas je vidljiva u svakodnevnom životu: u brodogradilištima, u muzejima, ali i u načinu na koji stanovnici sa poštovanjem ovde govore o okeanu.
Dok se krećete njegovim ulicama, shvatate da one nisu ni velike ni monumentalne. Kao i u svakom manjem gradu na severu Portugala, one su uske i sačinjene od granitnih pravougaonika koje su vremenom ispolirali koraci stanovnika i kiše sa okeana.
Zgrade su uglavnom niske, sa fasadama u pastelnim bojama, a balkoni su često ukrašeni kovanom ogradom i saksijama sa cvećem.
Centar grada predstavlja trg, oko kog se nalaze važne građevine, poput stare gradske kuće i crkve Miserikordia. U neposrednoj blizini nalaze se ulice sa malim radnjama ispunjenim suvenirima, zlatarama poznatim po filigranskom nakitu i radionicama sa tradicionalnim rukotvorinama.
Iznad grada se uzdiže crkva Santa Lusija, sa čijeg vrha se pruža pogled na zelene doline i srebrne linije okeana. Upravo to je mesto gde se može lako zamisliti kako su se nekadašnji moreplovci po poslednji put opraštali od kopna pre dugih i neizvesnih putovanja.
U vreme velikih geografskih otkrića, more Vijane do Kastelo nije bilo granica, već početak sveta. Iako grad nije bio najveća luka Portugala, njegovi ljudi i brodovi bili su deo pomorske mreže koja je povezivala obalu Minjo sa dalekim okeanima.
Iskusni mornari, ribari i brodograditelji ovog kraja, bili su veoma cenjeni na Iberijskom poluostrvu jer su bili naviknuti na snažne vetrove i nemirni Atlantik, veštine koje su bile presudne za duge okeanske plovidbe.
Brodovi tog vremena, karavele i veći trgovački brodovi, nisu bili građeni za udobnost, već za izdržljivost. Drvo, jedra i konopci morali su da izdrže mesece na otvorenom moru, bez sigurnosti da će se posada ikada vratiti. Ali, oni koji jesu, donosili su začine, karte, priče i novi pogled na svet, oblikujući grad kakvim ga danas zanamo.
(EUpravo zato/Vijaes)
