Salckamergut je jedno od najupečatljivijih područja Austrije, gde se priroda i ljudska istorija prepliću već nekoliko hiljada godina. Nalazi se u regionu istočnih Alpa i prepoznatljiv je po strmim planinama, zelenim dolinama i brojnim jezerima, ali i po bogatstvu solima - resursa koji je presudno uticao na njegov razvoj.
Još u dalekoj prošlosti, tačnije pre 7.000 godina, ljudi su se naseljavali u ovim krajevima upravo zbog mogućnosti eksploatacije soli ili "belog zlata" kako je nazivano, što je omogućilo ekonomski napredak i povezivanje sa drugim delovima Evrope. A Halštat, mirno ribarsko selo na obali istoimenog jezera, postalo je centar ove drevne industrije.
Najlepša priroda koju Austrija ima da ponudi
Regija Salckamergut nudi sve što jedan putnik i ljubitelj prirode očekuje: beskrajne šume, planinske vrhove i kristalno čista jezera.
Područje oko Halštata i planine Dahštajn predstavlja srce Salckamerguta. Upravo ovde je so vađena hiljadama godina, a tragovi tog kontinuiranog života i rada očuvani kroz arheološke nalaze i kulturni pejzaž koji se i danas može prepoznati.
Teška dostupnost terena uslovila je poseban način života, ali i snažnu vezu stanovništva sa prirodnim okruženjem, koje je istovremeno pružalo resurse i postavljalo granice ljudskom delovanju.
Najpoznatija jezera ovog kraja su Volfgangs, Atersa i Mondsea, koji sijaju smaragdnim sjajem tokom leta, dok planine poput Traunštajna, Gamsfelda i Šafberga nude različite staze za avanturiste i pešake kako leti, tako i zimi.
Pored kulturnog nasleđa, Salckamergut se odlikuje izuzetnom prirodnom raznolikošću. Na relativno malom prostoru smenjuju se kraški predeli, glečeri, planinske livade i šumski kompleksi, sa bogatim biljnim i životinjskim svetom. Naselja, poput Halštata, razvijala su se u skladu sa terenom i danas su prepoznatljiva po svom "uklapanju" u okolni pejzaž - pružajući osećaj posetiocima kao da su se stopila sa prirodom.
Maleni gradovi kao sa razglednica
Pored planina i jezera, ovaj region je poznat i po velikom broju termalnih izvora, koji su vekovima privlačili posetioce zbog svojih lekovitih svojstava. Mesta poput Bad Išla razvila su se oko toplih izvora i postala važna turistička središta. Topla, mineralima bogata voda korišćena je za kupke i inhalacije, a lokalni velnes i zdravstveni tretmani privlačili su goste iz celog carstva još u 19. veku.
Bad Išl je naročito poznat kao centar austrougarske elite, gde su letovali carske porodice i aristokratija. Grad i danas čuva prepoznatljiv šarm iz tog perioda, sa elegantnim šetalištima, banjskim kompleksima i parkovima, koji su podsećali posetioce na luksuz i udobnost. Zanimljiv podatak je da je to mesto gde je car Franjo Josif upoznao Sisi.
Ipak, kao poseban centar ove regija izdvaja se Salcburg. Grad je vekovima bio važan crkveni i kulturni centar, a njegov izgled oblikovan je kroz razne epohe - od srednjeg veka do baroka i renesanse. U njegovom centru, nalaze se sakralni objekti poput manastira Svetog Petra i Franjevačkog samostana koji zajedno čine arhitektonsku celinu i svedoče o važnosti grada kao nekadašnjeg verskog i administrativnog centra.
Dominantna građevina u pejzažu Salcburga je tvrđava Hohensalcburg, smeštena na steni iznad grada. U pitanju je jedna od najvećih srednjovekovnih tvrđava u Evropi, i s anje se pruža pogled na grad i okolne planine. Pored nje, u Salcburgu se nalaze i palate, stare trgovačke ulice i braokna zdanja, koja svedoče o nekadašnjoj moći i bogatstvu lokalnih knezova i vlasti.
Grad je poznat kao rodno mesto Mocarta, a njegov život i delo ostavili su dubok trag na muzičku tradiciju kako Salcburga, tako i čitave Austrije. Danas mu se njegovi sunarodnici odužuju tako što organizuju brojne muzičke manifestacije tokom cele godine.
Danas, ova regija čuva ravnotežu između turizma i prirode. Hoteli, pansiona i planinske kolibe primenjuju ekološke standarde, a posetioci se podsećaju da je ovaj komad zemlje nekada bio oblikovan ljudima koji su od "belog zlata" umeli da stvore nešto više - što će trajati generacijama, i obeležiti čitavu jednu epohu, ali i kontinent.
Izvor: WalterbeSaltz/UNESCO/Britannica
