Na severu Norveške, nalaze se arktičke močvare koje su vekovima vezivale ogromne količine ugljen-dioksida. Međutim, kako su ljudi isušivali tresetno tlo da bi ga pretvorili u oranice, proces je "otvorio vrata" mikroorganizmima koji brzo razgrađuju organsku materiju i istovremeno otpuštaju ugljen-dioksid u vazduh.
Istraživanje poljoprivrednih zemljišta
Istraživači sa Norveškog instituta za bioekonomska istraživanja, tokom dve godine merili su emisije gasova iz takvih "poljoprivrednih" močvara u dolini Pasvik (zaštićeno područje i rezervat biosfere).
Tom prilikom došli su do jedinstvenih rezultata: kad se nivo podzemnih voda izdiže ka površini, emisije ugljen-dioksida se znatno smanjuju, a u pojedinim slučajevima zemljište počinje da upija i više od očekivanih količina.
Netaknute močvare, obično su natopljene vodom i bez mnogo kiseonika, upravo ta vlaga usporava razgradnju biljaka i tla. Godinama su tresišta u ovom regionu funkcionisale kao "rezervoar" za ugljen-dioksid, zadržavajući gas koji bi inače otišao u atmosferu.
Eksperiment koji su norveški naučnici sproveli obuhvatao je parcele ispod kojih su se nalazile različiti nivoi vode, ali i drugi parametri poput količine đubriva na njihovim površinama.
Ispostavilo se da kada nivoi podzrmnih voda dođu od 25 do 50 cm ispod površine, emisije opadaju, a metan i azotni oksid se ne oslobađaju u velikim količinama, što znači da je ukupan bilans emisija poboljšan, a u pojedinim slučajevima čak i negativan.
Dugi polarni dani kao saveznik
Ključ je u svetlosti, u ovom delu sveta dugi polarni dani znače da je period tokom kog zemljište može da apsorbuje ugljen-dioksid znatno duži. Drugim rečima, tresišta ostaju u pozitivnom bilansu veći deo dana, čak i ako biljke same po sebi ne rastu mnogo brže.
Međutim, istraživači podsećaju da situacija nije jednostavna. Ukoliko se prečesto uklanja biljna masa, te intenzivno koristi đubrivo, čitav proces dovodi se pod znak pitanja i pri optimalnim nivoima vode.
Iako ovaj pristup nije univerzalno rešenje, on pokazuje da povećanje nivoa vode u poljoprivrednim močvarama Arktika kroz obnovu viših nivoa podzemnih voda, ima potencijal da tresišta pretvori iz izvora gasova sa efektom staklene bašte u prirodne "hvatače" ugljen-dioksida. Potencijalno, ovaj faktor, može se usvojiti kao deo šire strategije upravljanja klimatskim promenama.
Izvor: Sciencedaily