Milano važi za ekonomsko srce Italije, ali jedan podatak iznenađuje čak i one koji su toga svesni - na svakih 12 stanovnika ovog grada dolazi po jedan milioner, računajući i novorođenu decu.
Nijedna druga velika svetska metropola nema takav odnos.
Poređenja radi, u Njujorku na jednog milionera dolaze 22 stanovnika, dok je u Londonu taj odnos znatno nepovoljniji - čak 41 prema jedan.
Pariz je bliži Milanu sa odnosom 1:14, dok je u Rimu situacija daleko skromnija, jer jedan milioner dolazi na 54 stanovnika.
Prema analizi konsultantske kuće Henley & Partners, specijalizovane za savetovanje bogatih pojedinaca i vlada koje nude programe boravka i državljanstva kroz investicije, Milano danas ima najveću koncentraciju ljudi sa likvidnom imovinom većom od milion evra (bez uračunatih nekretnina).
U apsolutnim brojkama, kako navodi Il Sole 24 Ore, u Milanu živi oko 115.000 milionera, čime se grad nalazi na samom vrhu svetske liste.
Još je upečatljivija koncentracija ekstremno bogatih. U gradu žive 182 osobe sa imovinom većom od 100 miliona evra, što znači jedan takav pojedinac na svakih 7.962 stanovnika - odnos sličan onom u Los Anđelesu i Parizu, ali povoljniji nego u Njujorku ili Londonu. Kada je reč o milijarderima, Milano ih ima 17, od ukupno 79 u celoj Italiji.
Kao glavni razlozi ovakve koncentracije bogatstva navode se ključna uloga Milana u finansijama, modi i dizajnu, visok kvalitet života i razvijena infrastruktura. Ipak, presudan faktor je - poreska politika.
Naime, Italija je 2017. godine uvela poseban poreski režim za imućne strance. Oni koji prebace prebivalište u Italiju mogu plaćati fiksni, paušalni porez na prihode ostvarene u inostranstvu, koji danas iznosi 300.000 evra godišnje, bez obzira na realnu visinu tih prihoda.
Prema podacima Državne revizorske institucije, od 2018. do 2023. godine ovaj režim iskoristilo je 3.983 stranih poreskih obveznika. U praksi to znači da dividende, kapitalni dobici i prihodi od ulaganja van Italije ne podležu standardnom oporezivanju, niti postoji obaveza investiranja tog novca u lokalnu privredu.
Raj za prenos bogatstva
Dodatni razlog zbog kog Italija, a posebno Milano, privlači najbogatije jeste vrlo povoljno oporezivanje nasledstva. Prenos imovine na supružnike, decu i unuke oporezuje se po stopi od svega 4 odsto, dok je prosek u zemljama OECD-a oko 15 procenata. Zbog toga se Milano sve češće opisuje kao idealno mesto za međugeneracijski prenos velikog bogatstva.
Međutim, ovaj ekonomski uspeh ima i drugu stranu.
Velike razlike i problem stanovanja
Milano danas beleži najveće razlike u prihodima između centralnih i perifernih delova grada u Italiji. Svaki treći zaposleni zarađuje nedovoljno da pokrije osnovne troškove života, pre svega stanovanje.
Dolazak superbogatih snažno je uticao na tržište nekretnina, povećavši potražnju za luksuznim i ultra-luksuznim stanovima. Efekti se ne osećaju samo u najelitnijim četvrtima - rast cena zahvatio je i poluperiferne i periferne zone grada.
Prema procenama vodećih agencija za nekretnine, cene su porasle za više od 40 odsto u odnosu na period pre pandemije.
Danas prosečna cena kvadrata prelazi 6.000 evra, dok u istorijskom centru dostiže i preko 11.000 evra.
U luksuznim zonama poput Quadrilatera mode i Brere, cene idu i do 27.000 evra po kvadratnom metru.
Istovremeno, oko 60.000 ljudi u Milanu i okolini nalazi se na listama čekanja za socijalne stanove.
To je paradoks savremenog Milana - grada koji uspešno privlači kapital i najbogatije ljude sveta, ali se sve teže nosi sa problemom dostupnog stanovanja i socijalne sigurnosti za veliki deo svojih građana.
(M.A./EUpravo zato/rts.rs)